MajmusSunda News, Garut, 2 Januari 2026 – Aya mangsana manusa dipapatahan lain sangkan némbong, tapi sangkan nyumput heula dina sepi. Nyelimuti diri ku tiiseun, ku selimut takwa jeung lapisan kasalehan, sangkan engké sanggup nembongkeun cahaya bebeneran kalayan caang. Di tengah guligah jaman jeung ributna dunya, ngaran éta murmur deui lirih dina jero dada: “Al-Mudatsir” (ٱلْمُدَّثِّرُ) — nu nyelimuti dirina sorangan (Ibna ‘Arabî, 1997.; Al-Qusyairî, 2001). Sacara kecap asal, “Al-Mudatsir” medal tina akar “d-ts-r” (دثر), hartina nyelubung, nutupan, ngajaga. Tapi ieu lain saukur gambaran lahiriah. Ieu lambang gerak batin anu jero: nyelubung lain rék ngajauhan, tapi rék nyiapkeun diri. Surah ka-74 mimiti caritana ti dieu—ti peuting anu hening, ti saurang manusa nu keur kaselimutan, tuluy disaur: “Yâ ayyuhal-mudatsir, qum fa-andzir.” (He jalma nu kaselimutan, hudang jeung pasihkeun panginget!) (QS. Al-Muddatsir: 1–2) (Al-Thabarî, 2000; Al-Qurṭubî, 2006).
Sakumaha nu kacermin dina pamadegan Syaikh al-Akbar Ibna ‘Arabî dina al-Futûhât al-Makkiyyah, “Al-Mudatsir” lain ngan saukur nu nyelimuti awakna. Anjeunna lambang kasadiaan ruhani—prosés beberesih jiwa jeung narik diri sakeudeung tina riweuh dunya, sangkan mampuh narima beban suci: risalah (Ibna ‘Arabî, 1997.; Chittick, 1989). “Al-Mudatsir téh nu nyumput tina dunya ku pakean takwa, bari nyawis mawa risalah bebeneran” (Ibna ‘Arabî,1997). Narikan diri tina gemerlap dunya lain hartina lumpat, tapi nanjak—nanjak ka kasucian jeung tiiseun, tempat sora Ilahi karasa leuwih hérang. Dina jalan ruhani Islam, ieu tah tahapan zuhd jeung wara’: hirup di dunya tapi hate teu kagandeng ku dunya (Al-Ghazâlî, 1983.; Al-Hujwîrî, 1997).
Ibna ‘Arabî ogé mindeng méré isyarat ruhani dina unggal hurup Arab. Dina kecap المدثر, unggal hurup lir jadi pituduh lalampahan jiwa (Ibn ‘Arabî, 1997.; Chittick, 1998).
1. Alif (ا) – Mimiti sagala, lambang kasucian poténsi ruhani.
2. Lâm (ل) – Pasrah ka Kersa Ilahi, handap asor nu muka panto hikmah.
3. Mîm (م) – Alam lahir, bungkus raga tempat jiwa diuji.
4. Dâl (د) – Kakuatan nahan hawa napsu, tékad ngajaga diri.
5. Tsâ’ (ث) – Léngkah nyucikeun diri, muka tirai cahaya.
6. Râ’ (ر) – Gerak nanjak, kamajuan ruhani ka maqam leuwih luhur.
Hurup-hurup ieu mun dironce lain saukur jadi ngaran, tapi jadi peta lalampahan: ti kasadaran poténsi Ilahi, ka pasrah, ka pangendalian diri, ka panyucian, nepi ka puncak kamatangan ruhani (Izutsu, 1984; Corbin, 1969). “Al-Mudatsir téh insan nu nyelubung dirina ku pakean wara’ jeung takwa, nyawis mawa obor bebeneran jeung cahaya risalah” (Ibn ‘Arabî, 1997.).
Salaku salah sahiji Asmâ’ Muhammad, “Al-Mudatsir” ngandung inti robahna batin: nyelubung minangka kasadiaan. Ieu nandaan pindahna manusa biasa jadi hamba nu mawa amanah Ilahi—nyumput lain ku sabab sieun, tapi ku sabab sadar yén cahaya wahyu ngan pantes tumiba ka jiwa nu beresih (Nasr, 1989; Addas, 1993). Dina pamadegan modern ngeunaan kasadaran diri, ieu sarua jeung prosés individuasi nu disebatkeun ku Carl Jung—narik diri tina pangaruh luar pikeun manggihan puseur jati diri nu sajati. Dina ruhani, ieu disebut takhallî saméméh tajallî: ngosongkeun diri saméméh datangna cahaya (Jung, 2015; Chittick, 1989).
Malah dina kahirupan kiwari, pamanggih “Al-Mudatsir” sarua jeung kabutuhan manusa modéren pikeun nyumput heula tina bisingna inpormasi. Gagasan digital minimalism nu dipedar ku Cal Newport nuduhkeun yén kadang urang kudu “nyalubung diri” tina raména dunya digital supaya batin tetep jernih (Newport, 2019). Dina jaman kabuka tapi mindeng kaleungitan jero, “Al-Mudatsir” ngingetan: saméméh nyarita, kudu diajar ngadéngé. Saméméh némbong, kudu nyiapkeun diri. Ieu lain ukur piwuruk agama, tapi hikmah ruhani nu ngalangkungan jaman. Nyalubung lain tungtung, tapi mimiti. Sepi lain kosong, tapi rohangan datangna sora Gusti (Nasr, 1989; Morris, 2005).
Dina dunya nu gancang, ribut, jeung pinuh ku panggilan perhatian, jadi “Al-Mudatsir” téh léngkah revolusionér. Ieu sikap sadar pikeun nutupan diri tina bising, tina napsu, tina riweuh, supaya bisa ngadéngé bisikan bebeneran nu leuleus. Sakumaha Nabi Muhammad SAW disaur dina peuting sepi, urang ogé disaur kiwari—eureun sakeudeung, nyalubung diri ku pakean takwa, tuluy nanya ka diri: naha geus siap mawa cahaya? (Al-Qusyairî, 2001; Al-Ghazâlî, 1983.). AlLâhumma innâ nushallî wanusallimu ´alâ Sayyidinâ al-Mudatsir SAW.
DAFTAR PUSTAKA
A. Literasi Klasik:
1. Ibna ‘Arabî, Muhyiddîn. Al-Futûhât al-Makkiyyah. Beirut: Dâr al-Fikr, 1997.
2. Ibna ‘Arabî, Muhyiddîn. Fushûsh al-Hikam. Beirut: Dâr al-Kutub al-‘Ilmiyyah, (2006).
3. Al-Qusyairî, ‘Abd al-Karîm. Al-Risâlah al-Qusyairiyyah. Beirut: Dâr al-Kutub al-‘Ilmiyyah, (2001).
4. Al-Ghazâlî, Abû Hâmid. Ihyâ’ ‘Ulûm al-Dîn. Beirut: Dâr al-Ma‘rifah, 1983.
5. Al-Hujwîrî, ‘Alî ibn ‘Utsmân. Kasyf al-Mahjûb. Beirut: Dâr al-Kutub al-‘Ilmiyyah, (1997).
6. Al-Thabarî, Muhammad ibn Jarîr. Jâmi‘ al-Bayân ‘an Ta’wîl Ây al-Qur’ân. Beirut: Mu’assasah al-Risâlah, (2000).
7. Al-Qurthubî, Abû ‘Abdillâh. Al-Jâmi‘ li Ahkâm al-Qur’ân. Beirut: Dâr al-Kutub al-‘Ilmiyyah, (2006).
B. Literasi Kontemporer:
1. Chittick, William C. The Sufi Path of Knowledge: Ibn al-‘Arabî’s Metaphysics of Imagination. Albany: SUNY Press, (1989).
2. Chittick, William C. The Self-Disclosure of God. Albany: SUNY Press, (1998).
3. Corbin, Henry. Alone with the Alone. Princeton: Princeton University Press, (1969).
4. Izutsu, Toshihiko. Sufism and Taoism. Berkeley: University of California Press, (1984).
5. Nasr, Seyyed Hossein. Knowledge and the Sacred. Albany: SUNY Press, (1989).
6. Addas, Claude. Quest for the Red Sulphur. Cambridge: Islamic Texts Society, (1993).
7. Morris, James W. The Reflective Heart. Louisville: Fons Vitae, (2005).
8. Jung, Carl G. The Undiscovered Self. Princeton: Princeton University Press, (2015).
9. Newport, Cal. Digital Minimalism. New York: Portfolio, (2019).
*****
Judul: AL-MUDATSIR “ٱلْمُدَّثِّرُ” — Nu Nyamuni Diri, Nyawis Jadi Cahaya
Penulis: NOER Widyadiningrat (Pembelajar Djatirumasa)
