MajmusSunda News, Garut, 16/12/25 – “Yâsîn” (يس) nyaéta dua hurup anu saenyana pondok, tapi beurat ku eusi makna. Ti baheula, ieu dua hurup kaasup kana hurup muqaththa‘ah anu mindeng jadi bahan panalungtikan batin para ahli mistik. Dina paniténan para arif, utamana Ibna ‘Arabî, “Yâsîn” lain saukur sora anu teu boga harti basa, tapi tanda rahasia anu nuduhkeun jantung wahyu, sumber kahirupan, jeung puseur kasadaran manusa (Ibna ‘Arabî, 2002).
Sacara lahir, “Yâsîn” teu kapaké dina omongan sapopoé. Anjeunna nangtung minangka bubuka surat dina Al-Qur’an, bari hartina henteu dijelaskeun sacara langsung. Ku lantaran kitu, “Yâsîn” dipikawanoh minangka simbol Ilahi—panto batin anu moal kabuka iwal ku jalma anu daék ngaji diri, nyéépkeun waktu pikeun nenangkeun hate, sarta ngalakonan tafakur (Chittick, 1989).
Dina basa Arab, hurup “Yâ” nyaéta hurup panggero. Biasana dipaké pikeun nyaur batur sangkan merhatikeun. Dina paniténan batin, “Yâ” mangrupa panggero Gusti ka manusa. Anjeunna kawas sora lemes anu ngageroan hate: “Hudang, ulah kasered ku poé-poé anu kaliwat tanpa rasa.” Ibna ‘Arabî ngajelaskeun yén “Yâ” téh tawajjuh Ilahi, nyaéta arah perhatian Gusti ka mahluk-Na. Hartina, sateuacan manusa inget ka Gusti, Gusti geus heula nyaur manusa. Panggero ieu ngetrok kana hate, sangkan manusa sadar yén hirup lain saukur dahar, gawé, jeung ngudag kahayang (Ibna ‘Arabî, 2002; Izutsu, 1984).
“Yâ minangka panggero Ilahi—kasadaran hirup dimimitian nalika manusa ngaréspon kana nyauran Gusti.”
“Sîn” nyaéta hurup anu sorana lemes, ngalir, teu ngagelege. Sanajan henteu boga harti kecap mandiri, “Sîn” raket patalina jeung makna bening, beresih, jeung murni. Dina pamahaman mistik, sora jeung wangun hurup ieu jadi perlambang jiwa anu geus diringkeskeun tina karuhun dunya (Chittick, 1989). Ibna ‘Arabî nyebutkeun yén “Sîn” mangrupa sifat nurani dina diri manusa, anu mampuh ngaleungitkeun kokotor batin: dengki, sombong, jeung kahayang anu teu aya tungtungna. Wangunna anu melengkung siga aliran cai nuduhkeun yén kahirupan téh lumangsung ku gerak anu leuleus, henteu maksa, tapi terus ngalir (Corbin, 1969).
“Sîn minangka lambang kahirupan jeung kasucian —panggero Gusti miboga tujuan pikeun ngaberesihan jiwa.”
Lamun panggero (Yâ) dihijikeun jeung kasucian (Sîn), mangka “Yâsîn” jadi gambaran lalampahan ruhani manusa. Ieu lalampahan lain ukur kajadian sakali, tapi lumangsung salila hirup. Manusa ngaléngkah laun-laun tina poékna teu sadar kana caangna pangaweruh batin (Izutsu, 1984). Numutkeun Ibna ‘Arabî, unggal hurup miboga geter ayana sorangan. Hurup téh lain barang paéh, tapi jisim halus anu nyimpen rahasia ayana Gusti jeung manusa. Ku sabab kitu, “Yâsîn” jadi sora batin anu terus ngageroan jiwa sangkan balik deui ka asalna—ka cahya (Corbin, 1969).
“Yâsîn” minangka prosés pencerahan batin—gerak manusa tina lalawora kana kasadaran Ilahi.
Mistika anu ditepikeun ku Ibna ‘Arabî lain mistik anu ngajauh tina dunya. Sabalikna, “Yâsîn” bisa dihirupkeun dina kahirupan sapopoé: dina atikan, sangkan élmu henteu garing tina rasa. Dina kahirupan balaréa, sangkan silih asah, silih asih, silih asuh. Sarta dina pangwangunan jaman kiwari, sangkan kamajuan henteu ngaleungitkeun jiwa. Ku cara kitu, “Yâsîn” jadi pituduh lampah, henteu ngan ukur bacaan. Anjeunna ngajarkeun yén kasadaran téh kudu dirumat unggal poé—dina gawé, dina omongan, dina lampah leutik sapopoé (Nasr, 1993).
Ku kituna, “Yâsîn” lain saukur hurup pambuka surat dina Al-Qur’an. Anjeunna mangrupa panggero cahya anu teu kungsi pareum. Anjeunna nyaur manusa sangkan inget kana jati dirina, ngaberesihan hate, jeung ngaléngkah dina kahirupan kalayan rasa jeung kasadaran. Dina “Yâsîn”, aya sora Gusti anu lemes—ngajak balik ka puseur diri, ka kajernihan, jeung ka cahya anu langgeng. alLâhumma innâ nusallimu wanushallî ´alâ sayyidinâ “Yâsîn” shallalLâhu ´alaihi wasallam.
Daptar Pustaka
1. Chittick, W. C. (1989). “The Sufi Path of Knowledge: Ibn al-‘Arabi’s Metaphysics of Imagination”. Albany: State University of New York Press.
2. Corbin, H. (1969). “Creative Imagination in the Sufism of Ibn ‘Arabi”. Princeton: Princeton University Press.
3. Ibna ‘Arabî. (2002). “al-Futûhât al-Makkiyyah”. Beirut: Dâr Shâdir.
4. Izutsu, T. (1984). “Sufism and Taoism: A Comparative Study of Key Philosophical Concepts”. Berkeley: University of California Press.
5. Nasr, S. H. (1993). “The Garden of Truth: The Vision and Promise of Sufism”. New York: HarperCollins.
*****
Judul: YÂSÎN (يس) — Panggero Cahya jeung Jantung Kasadaran
Penulis: Ceng NOER Widianingrat (Pembelajar Djatirumasa)
