MajmusSunda News, Garut, 2 Februari 2026 – Dina jempling peuting nu hérang ku béntang, waktu dunya ngareureuhkeun sora, aya hiji jiwa hudang lalaunan. Anjeunna nyarimbit awak ku lawon haneut, lain pikeun nyumput, tapi pikeun ngadeuheus pinuh ka payuneun Nu Maha Suci. Éta teh “Muzammil” (مزمل)—nu nyelimuti diri. Henteu saukur awakna nu dibungkus, tapi haténa ogé dirarimbit ku niat, kasadiaan, jeung pasrah. Kecap ieu asal tina akar Arab “z-m-l” (ز م ل): nyarimbit, ngagulung, ngalilitan. Anjeunna ogé jadi ngaran surat ka-73 dina al-Qur’ân, panggero leuleus tapi jero: Yâ ayyuhal-muzzammil — He nu nyelimuti diri… (Ibna ʿArabî, 1997.; Al-Râghib al-Ashfahânî, 2009). Dina harti lahir, “Muzammil” nuduhkeun jalma nu maké pakean kandel atawa selimut. Tapi dina rasa batin, anjeunna lambang fase nyucikeun diri, narik léngkah ti riuh dunya, sarta nyiapkeun diri narima cahaya wahyu. Kawas jabang bayi dina rahim nu poék tapi haneut, jiwa nu nyarimbit diri keur dieram pikeun kalahiran ruhani anyar (Al-Ghazâlî, 1983.; Chittick, 1989).
Ibna ʿArabî, wali agung nu jembar pangaweruh batinna, nyebat kaayaan “Muzammil” minangka mangsa ruhani nu kacida pentingna—sateuacan amanah badag turun. Ieu lain waktos mundur, tapi waktos ngumpulkeun cahaya dina jero dada. “Muzammil” téh perlambang kasadiaan sampurna: nyingkir ti kalangkang dunya, ngalemeskeun hawa nafsu, nguatkeun jero diri, sarta muka panto batin pikeun cahaya Ilahi. Ieu panggero pikeun asup ka “guha sepi”, lain kabur tina kahirupan, tapi manggihan diri nu sajati (Ibna ʿArabî, 1997.; Corbin, 1969).
Aya tilu tihang ruhani dina ngaran “Muzammil”:
a. Kahiji, kasadiaan narima wahyu. Nyelimuti diri lain tanda lemah, tapi taméng pikeun ngajaga haté tina gangguan. Dina kasepian, jiwa leuwih hérang, sangkan pituduh turun tanpa kabur ku kahayang dunya (Al-Thabarî, 2000; Chittick, 1998).
b. Kadua, ngandalikeun hawa nafsu. Nalika awak nepi, haté jadi langkung anteng. Dina jempling peuting, urang diajar ngadangukeun sora nu leuwih halus tibatan sora dunya: sora nurani (Al-Qusyairî, 2002; Nasr, 1964).
c. Katilu, eraman ruhani. Kawas siki dina taneuh poék nu engké mekar, jiwa dina fase “Muzammil” keur disiapkeun pikeun tugas nu leuwih jembar. Poék lain ahir, tapi rahim cahaya (Ibna ʿArabî, 1997.; Izutsu, 1984).
Syeikh Akbar maca unggal hurup dina kecap ieu kalawan panon batin:
a. م (Mîm): alam jasmani, tempat mimiti lalampahan; awak jadi wadah nu keur nyangking prosés panyucian.
b. ز (Zây): cahaya jeung berkah; rahmat mimiti nyusup kana rohangan batin nu geus disadiakeun.
c. م (Mîm) deui: pangwangunan kakuatan jero; ngawangun watak ruhani nu pageuh.
d. ل (Lâm): kasucian jeung panarimaan; panutup mangsa persiapan, nalika ruh geus sayaga narima titah ti langit (Ibna ʿArabî, 1997.; Murata, 1992).
Ku kituna, “Muzammil” lain saukur gelar, lain ngan panggero pikeun Nabi dina peuting sunyi. Anjeunna mangrupa kaayaan ruhani nu bisa karandapan ku saha waé. Nalika urang wani nyisih sakeudeung tina kabisingan, nyarimbit diri tina riuh dunya, sarta nyiapkeun batin pikeun jadi leuwih hérang jeung kuat—harita urang keur leumpang dina tapak “Muzammil”. Dina jaman kiwari nu pinuh sora jeung kagancangan, nyepi téh lain kalemahan, tapi kawani pikeun mulang ka puseur diri (Morris, 2005; Addas, 1993). Ieu panggero keur urang sadayana: hudang, lain ngan tina saré, tapi tina lalawora batin. Ngarambat jalan ka diri nu pangsaéna. Kawas Nabi, urang ogé tiasa jadi “Muzammil”—nu nyarimbit diri lain pikeun nyumput, tapi pikeun papanggih jeung cahaya nu engké bakal nyinaran jagat. AlLâhumma innâ nushallî wanusallimu ´alâ Sayyidina Muzammil SAW.
DAFTAR PUSTAKA
A. Literasi Klasik
1. Ibna ʿArabî, Muhyiddîn. Al-Futûhât al-Makkiyyah. Beirut: Dâr al-Fikr, 1997.
2. Al-Ghazâlî, Abû Hâmid. Ihyâ’ ʿUlûm al-Dîn. Beirut: Dâr al-Ma‘rifah, 1983.
3. Al-Qusyairî, ʿAbd al-Karîm. Al-Risâlah al-Qusyairiyyah. Beirut: Dâr al-Kutub al-ʿIlmiyyah, 2002.
4. Al-Râghib al-Ashfahânî. Al-Mufradât fî Gharîb al-Qur’ân. Beirut: Dâr al-Qalam, 2009.
5. Al-Thabarî, Muhammad ibn Jarîr. Jâmiʿ al-Bayân ʿan Ta’wîl Ây al-Qur’ân. Beirut: Mu’assasah al-Risâlah, 2000.
B. Literasi Kontemporer
1. Addas, Claude. Quest for the Red Sulphur: The Life of Ibn ʿArabî. Cambridge: Islamic Texts Society, 1993.
2. Chittick, William C. The Sufi Path of Knowledge: Ibn al-ʿArabî’s Metaphysics of Imagination. Albany: SUNY Press, 1989.
3. Chittick, William C. The Self-Disclosure of God. Albany: SUNY Press, 1998.
4. Corbin, Henry. Alone with the Alone. Princeton: Princeton University Press, 1969.
5. Izutsu, Toshihiko. Sufism and Taoism. Berkeley: University of California Press, 1984.
6. Morris, James W. The Reflective Heart. Louisville: Fons Vitae, 2005.
7. Murata, Sachiko. The Tao of Islam. Albany: SUNY Press, 1992.
8. Nasr, Seyyed Hossein. Three Muslim Sages. Cambridge: Harvard University Press, 1964.
*****
Judul: MUZAMMIL “مزمل” — Nu Nyalimut Diri
Penulis: NOER Widyadiningrat (Pembelajar Djatirumasa)
