MajmusSunda News, Garut, 6 Januari 2026 – Asmâ’ “Basyîr” () ngaluarkeun kahaneutan nu ngareureuhkeun hate. Hartina nu mawa béja kabagjaan, nu nepikeun warta nu ngaleungitkeun beban dina dada sarta ngahurungkeun harepan. Ieu gelar lain saukur kecap éndah, tapi gambaran tina jeroeun risalah Nabi: nembongkeun rahmat Allah minangka cahaya nu nyabak kahirupan manusa ti sisi pangjerona (Al-Ashfahânî, 2009; Chittick, 1989).
Kecap “basyîr” asal tina akar hurup “b-sy-r” (ب ش ر), nu dina warisan basa Arab patali jeung manusa, béja, jeung kabungah. Dina kamus-kamus klasik, “basyîr” téh jalma nu mawa warta nu ngagumbirakeun, nu ngajadikeun raray sumirat jeung dada lega. Harti ieu jadi leuwih mulya nalika dipaké pikeun Nabi Muhammad. Sabab béja nu dibabawa ku anjeunna lain béja dunya wungkul, tapi béja langit: ngeunaan rahmat, pangampura, jeung tujuan hirup nu mulya. Salaku salah sahiji ngaran dina Asmâ’ Muhammad, “Basyîr” ngagambarkeun peranna minangka nu nepikeun pituduh sajati ti Allah ka umat manusa. Laku lampah hirup Nabi jadi sumber ilham, panglipur, jeung katenangan ruhani. Dina unggal pangajaranana aya sora harepan; dina unggal lampahna aya usap asih. Anjeunna henteu sumping pikeun ngarempak jiwa, tapi pikeun nguatkeunana. Henteu pikeun nutup panto, tapi pikeun muka (Ibn Mandhûr, 1990; Al-Ghazâlî, 1983.).
Dina kontéks kenabian, Nabi disebut “Basyîr” sabab sakumna diménsi kahirupanana mawa béja hadé. Wahyu nu ditarima nungtun manusa kaluar tina poék kana caang. Ajaran nu dibawana ngajungjung darajat kamanusaan. Akhlakna nenangkeun hate nu hariwang. Seuri na jadi béja kabagjaan, kalemna jadi panglipur, sarta kasabaranana jadi pangajaran ngeunaan kanyaah nu teu milih. Ieu pamaknaan henteu saukur fungsi kerasulan, tapi tajallî Ilâhî—panampakan rahmat Allah dina wujud manusa. Nabi Muhammad jadi eunteung tempat kanyaah Gusti mancar ka jagat raya. Béja kabagjaan nu dibabawa téh nya éta hadirna tatanan Ilahi, rahmat nu turun nyapa hate manusa ngalangkungan sosok nu pangsampurnana akhlak (Ibna ‘Arabî, 1997.; Corbin, 1969).
Ibna ʿArabî ngajentrekeun kanyataan ieu dina al-Futûhât al-Makkiyyah, utamana nalika medar élmu hurup jeung ma’rifat. Di dinya, wahyu henteu dipikaharti saukur runtuyan kecap, tapi cahaya Gusti nu dipasrahkeun ngalangkungan jiwa nu pangsuci. Nabi jadi panganteur antara langit jeung bumi, antara Nu Maha Luhur jeung manusa. Ngalangkungan dirina, pesen Gusti henteu ngan kadéngé, tapi karasa, hirup, jeung ngagerakkeun hate. Sacara gagasan, harti “Basyîr” ngandung dua perkara utama. Kahiji, Nabi téh saluran ayana rahmat, tempat pesen Gusti nyabak kana batin manusa. Anjeunna lain ukur panyatur, tapi panyambung ruhani antara Gusti jeung mahluk. Tina lisanana, manusa ngadangu béja rahmat; tina akhlakna, manusa ningali wujud nyata kanyaah Gusti (Ibna ‘Arabî, 2004; Chittick, 1989). Kadua, ayana Nabi ngagedurkeun harepan jeung pencerahan batin. Anjeunna panenang jiwa, nu muka panto tobat, jeung nu nguatkeun léngkah jalma-jalma nu capé ku kahirupan. Dina kerangka pamikiran Ibna ʿArabî, Nabi nyaéta Insân Kâmil—manusa sampurna, eunteung panglengkepna pikeun ngaran-ngaran Gusti. Ku kituna, nalika anjeunna disebut “Basyîr”, saenyana sakumna alam keur narima béja kabagjaan ngalangkungan dirina (Izutsu, 1984; Nasr, 1964).
Kaéndahan makna ieu beuki karasa nalika urang ngulik simbolisme hurup-hurup dina kecap “Basyîr” ngaliwatan pendekatan huruf-isyârah.
a. Hurup Bâ’ (ب) ngalambangkeun panto atawa wiwitan. Anjeunna gerbang komunikasi Gusti jeung manusa. Dina makna “Basyîr”, hurup ieu nandakeun yén Nabi muka jalan turunna wahyu. Ngalangkungan dirina, langit nyarita ka bumi. Anjeunna jadi awal patepungan manusa jeung rahmat Gusti (Ibn al-‘Arabî, 1997.; Morris, 2005).
b. Hurup Syîn (ش) ngalambangkeun pancaran cahaya jeung kajelasan. Béja kabagjaan nu dibabawa ku Nabi lain béja samar, tapi caang nu ngusir poékna batin. Ajaranana ngajernihkeun pikiran, nenangkeun hate, sarta mere arah kana kahirupan. Di dieu, “Basyîr” jadi lambang pencerahan ruhani (Chittick, 1994).
c. Hurup Yâ’ (ي) ngalambangkeun tarikan batin jeung kakuatan ruhani. Béja Gusti henteu saukur kadéngé, tapi narik jiwa supaya deukeut ka Gusti. Aya kakuatan leuleus dina risalah Nabi nu ngagerakkeun karinduan pikeun balik ka sumber cahaya. “Basyîr”, dina makna ieu, nyaéta daya nu ngagerakkeun hate ka jalan kahadéan (Corbin, 1969).
d. Hurup Râ’ (ر) ngalambangkeun gema jeung resonansi. Pesen Nabi henteu eureun dina hiji mangsa. Anjeunna terus ngagema dina sajarah, hirup dina doa, élmu, jeung amal umatna. Gema ieu ngaliwatan rohangan jeung waktu, ngajadikeun risalahna salawasna hirup dina unggal jaman (Nasr, 1964; Addas, 1993).
Gabungan hurup-hurup ieu ngagambarkeun lalampahan turunna rahmat Gusti: ti muka panto wahyu, pancaran cahaya, tarikan jiwa, nepi ka gema langgeng dina kahirupan manusa. Asmâ’ “Basyîr” jadi peta simbol lalampahan cahaya Gusti ka jero hate insan. Tina pamahaman ieu, urang diajak ningali Nabi Muhammad lain saukur pangbawa hukum atawa tokoh sajarah, tapi pancaran rahmat Ilahi nu hirup. Risalahna nyaéta béja kabagjaan yén hirup miboga harti, pangampura salawasna kabuka, jeung kanyaah Gusti leuwih lega tibatan sagala dosa (Al-Ghazâlî, 1983.; Chittick, 1989). Dina sisi ma’rifat, Nabi téh jambatan kanyaah antara langit jeung bumi. Tajallî rahmat Gusti nembongan dina dirina ngalangkungan kecap, akhlak, jeung ayana ruhani. Anjeunna nglipur nu keur sedih, nguatkeun nu lemah, sarta ngamulyakeun nu kasisihkeun. Ieu raray “Basyîr” dina kahirupan nyata: ngajadikeun agama minangka rahmat nu nyabak kana kabutuhan manusa (Ibna ‘Arabî, 1997; Izutsu, 1984).
Simbolisme hurup-hurup dina ngaran “Basyîr” negeskeun yén wahyu lain saukur élmu dina akal. Anjeunna cahaya nu muka kasadaran, narik jiwa, sarta ngagema dina batin sapanjang mangsa. Nuturkeun Nabi hartina muka diri kana cahaya éta, ngantepkeun manéhna nyaangan hate jeung ngabentuk akhlak. Tungtungna, ngarti Nabi minangka “Basyîr” mawa tanggung jawab ruhani pikeun unggal mukmin. Urang dipenta pikeun niron sipat ieu sakumaha mampuh. Jadi nu mawa harepan di tengah kulawarga, masarakat, jeung dunya nu remen pinuh ku kahariwang. Jadi panyebar katenangan, lain panyebar kasieun. Jadi eunteung kanyaah Gusti dina kahirupan sapopoe (Nasr, 1964; Morris, 2005).
Warisan ruhani Nabi nyaéta nembongkeun agama minangka béja kabagjaan nu ngahirupkeun. Agama lain beban nu nyesek, tapi napas nu nenangkeun. Lain anceman nu matak sieun, tapi rangkulan Ilahi nu nguatkeun. Nalika hate jadi rohangan tumuwuhna cahaya rahmat Gusti, di dinya harti “Basyîr” saéstuna hirup. Nyebut Nabi minangka “Basyîr” hartina ngaku yén dunya henteu ditinggalkeun dina poék. Salawasna aya cahaya ti langit, aya pesen harepan nu nyapa jiwa manusa. Dina gema ngaran éta, urang manggihan alesan pikeun percaya, hudang tina putus harepan, sarta leumpang ka Gusti kalayan hate pinuh ku pangharepan. “Basyîr” nyaéta béja yén rahmat leuwih lega tibatan murka, yén kanyaah Gusti leuwih deukeut tibatan kasieun urang. Ngalangkungan Nabi Muhammad, béja éta jadi nyata dina sajarah, dina ajaran, jeung dina denyut kahirupan umat manusa sapanjang jaman (Chittick, 1989; Corbin, 1969). AlLâhumma innâ nushallî wanusallimu ´alâ Sayyidina Basyîr SAW.
DAFTAR PUSTAKA
1. Addas, Claude. Quest for the Red Sulphur: The Life of Ibn ‘Arabî. Cambridge: Islamic Texts Society (1993).
2. Al-Aṣfahânî, Al-Râghib. Al-Mufradât fî Gharîb al-Qur’ân. Beirut: Dâr al-Qalam, (2009).
3. Al-Ghazâlî, Abû Hâmid. Ihyâ’ ‘Ulûm al-Dîn. Beirut: Dâr al-Ma‘rifah, 1983.
4. Chittick, William C. The Sufi Path of Knowledge: Ibn al-‘Arabî’s Metaphysics of Imagination. Albany: SUNY Press (1989).
5. Chittick, William C. Imaginal Worlds: Ibn al-‘Arabî and the Problem of Religious Diversity. Albany: SUNY Press (1994).
6. Corbin, Henry. Alone with the Alone: Creative Imagination in the Ṣûfism of Ibn ‘Arabî. Princeton: Princeton University Press (1969).
7. Ibna ‘Arabî, Muhyiddîn. Al-Futûhât al-Makkiyyah. Beirut: Dâr al-Fikr, 1997.
8. Ibna ‘Arabî, Muhyiddîn. Fushûsh al-Hikam. Beirut: Dâr al-Kitâb al-‘Arabî, 2004.
9. Ibn Mandlûr. Lisân al-‘Arab. Beirut: Dâr Shâdir (1990).
10. Izutsu, Toshihiko. Sufism and Taoism. Berkeley: University of California Press, (1984).
11. Morris, James W. The Reflective Heart. Louisville: Fons Vitae, (2005).
12. Nasr, Seyyed Hossein. Three Muslim Sages. Cambridge: Harvard University Press, (1964).
*****
Judul: BASYÎR “بَشِيرٌ” — Nu Ngabawa Béja Kabagjaan
Penulis: NOER Widyadiningrat (Pembelajar Djatirumasa)
